Ürtiker Oldum :(

Hamileliğimin 6. haftası… Ürtiker oldum. Yani halk arasındaki tabiri ile kurdeşen. Hamilelikte sık rastlanan bir şeymiş aslında. Hormon değişikliklerinden çok sık rastlıyoruz dedi doktor.  Ama benimki bambaşka bir nedenden; aspirinden kaynaklandı. Hayatı boyunca aspirin kullanmamış biri olarak aspirine ve aspirin türevi maddelere alerjim olduğu hiç aklıma gelmezdi. Kan sulandırıcı olarak doktorumun verdiği aspirin, iki haftanın sonunda ilk etapta bacaklarımda başlayan kaşıntı ve döküntülerle kendini gösterdi. Ama asıl sorun benim bunu su çiçeği sanmam oldu. Çünkü 1 hafta öncesinde bir düğün çekimindeydim. Gelinin sırtında döküntüler vardı. Ben sivilce izi sandım ilk başta. Tesadüfen eşimin arkadaşı çıktı gelin de. Bayağ samimi olduk. Ertesi gün öğrendim ki gelin meğersem su çiçeğiymiş. Bir haftanın sonunda bende de benzer belirtiler çıkmaya başlayınca tüm şüpheler kayboldu; su çiçeği olma ihtimalinden başka bir şey gelmiyordu aklımıza. Hamileyken bunun bebeğin sağlığını önemli ölçüde tehdit ettiğini öğrendiğimizde ne yapacağımızı bilemedik. Korkulu rüyalar başlamıştı bizim için. Ama neyseki test sonuçları yüzümüzü güldürdü; su çiçeği değil, ürtikerdim.

Ürtiker, normal şartlarda ilaçla tedavi ile kısa sürede çözüme ulaşan bir hastalık ama gebelikte bu kadar kolay olmuyor tabi. İlk olarak bebeğinizin sağlığını düşünüyorsunuz. Ben de ağızdan ilaç yerine ilk olarak lokal yoldan uygulayabileceğim kremlerle tedaviye başladım ki bunları da azar azar kullandım. Her ne kadar doktor bir zararı yok dese de annnelik iç güdüsüyle korka korka sürdüm her defasında. Kaşıntıdan geceleri uyuyamadığımda, tüm vücudum kaşıntıdan kabardığında da kullanmayı reddettim. Taa ki ürtikerin en ileri boyutlarını görene kadar. Doktorun sağlığımı tehdit eden bir durum söz konusu olduğunu söylediğinde yapacak bir şeyim yoktu. Mecburen düşük dozda kortizonlu ilaçlara başlamadım. Ama kadın doğumcumun da desteklediği bebek için herhangi bir sağlık sorunu teşkil etmeyecek ilaçlarla. Neyseki bir hafta sonunda ürtiker tümüyle geçti ve eski sağlığıma kavuştum. Bebeğim de ben de iyiydik.

Şimdi bu satırları yazarken bebeğimin ilk hareket edişlerine tanık oluyorum. Sanki hissetmiş gibi mucizevi bir şekilde ben burdayım ve iyiyim diyor. J Gerçekten inanılmaz bir his… Bebeğimin sesine kulak vermek üzere aranızdan şimdilik ayrılıyorum. :))

 

 

Share
This entry was posted in Blog.

Post a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *

*
*